Ook al is Helmholtzplatz niet zo’n heel groot park en is het niet echt bekend voor mensen die zoals wij uit Nederland komen, toch heeft het park nog een aardige geschiedenis:

In het vroegere zogenaamde Hobrecht plan uit 1862, die ging over de bouw van een windmolenpark op de plaats van Helmholtzplatz, droeg het park nog de naam: “D XII.”
Hier is verder niet zoveel informatie over beschikbaar, vandaar dat we een sprongetje in de tijd gaan maken naar het jaar 1885. In dit jaar werd in het Helmholtzgebied de oude steenfabriek platgegooid en werden er mooie nieuwe woonhuizen gebouwd. Delen van oude restanten van de fabriek bleven nog lang in het gebied liggen, maar de omwonenden waren het hier niet mee eens en na veel protest werden de restanten verwijderd van de plek.
Op 4 augustus 1897 kreeg het park dan eindelijk zijn huidige naam; Helmholtzplatz. Naar de Duitse medicus en natuurkundige Hermann von Helmholtz (1821-1894). Vanaf het jaar 1898 maakte het park al veranderingen door, er kwamen steeds meer dingen om te doen, er kwamen dingen zoals winkels ed.
Een hele tijd later, waarin er rondom Helmholtzplatz niet zoveel gebeurde, werd er in 1928 in het Oosten van het park een elektriciteitshuisje gebouwd, deze werd gebouwd zodat er in het gebied altijd stroom was, het werd als het ware een schakel voor het hele gebied. Bij dit huisje werd een zithoek met een afdak gebouwd waar mensen bij elkaar konden komen, dit was ook weer goed voor de eensgezindheid en de ontmoetingen tussen bewoners.

Enige tijd later brak de Tweede Wereldoorlog uit. Nadat deze afgelopen was, bleken er grote delen van Helmholtzplatz vernietigd te zijn door de oorlog. Helmholtzplatz werd nu weer opgebouwd, maar nu met een leuk stadspleintje, een speeltuin voor kinderen en een grasveld met meerdere zitplaatsen. Ook werd er een muur gebouwd om het elektriciteitshuisje, dit uit veiligheid. Dit alles was voor de omwonenden een positieve verandering, zij hadden nu meer ruimte om buiten te komen, ook voor hun kinderen.
Een poosje later, in het jaar 1976, werd er op het plein een openbare instelling gebouwd met daarbij een speelplaats voor kinderen. Hier konden ouders komen samen met hun kinderen voor een beetje rust en gezelligheid. In het jaar 1983 werd een groter deel van het plein afgesloten, dit was om het plein als centrale tuin te gebruiken voor de wijk Prenzlauer Berg.

Nadat de Berlijnse muur in 1989 was gevallen, kwamen er veel nieuwe ideeën over de inrichting en functie van het park. In de jaren negentig werd de Helmholtzbuurt door de Berlijnse Senaat aangewezen als saneringsgebied en dit is nu nog goed te zien. De verandering die de buurt doormaakte zijn erg duidelijk, De gevels van de huizen in de straten die de Helmholtzplatz omringen, zijn gladgestuct, voorzien van balkons en geverfd in alle kleuren van de regenboog. Het duurde wel een poosje voordat er genoeg geld was om al deze verbouwingen waar te maken, maar na een aantal jaar was er uiteindelijk genoeg geld om de verbouwingen te beginnen. Helaas keerde lang niet elke bewoner terug naar zijn opgeknapte huis, dit mede door de verhoogde huurprijzen. Het laatste huis was nog in de oude staat was, was het huis waar de film Sommer Vorm Balkon opgenomen is, het hoekhuis op de Duncker-/Raumstrasse, de maker van de film heeft de verbouwing van het huis nog net lang genoeg uit kunnen stellen voor zijn film.
Met de sanering van de buurt, werd ook Helmholtzplatz zelf helemaal veranderd en verbouwd. Vanaf het begin van de jaren negentig werden plannen ontwikkeld voor een nieuwe inrichting van de plek. Politici, buurtbewoners, sociaal werkers, scholen en kinderdagverblijven hadden allemaal ideeën over hoe het Helmholtzplatz eruit zou moeten zien. Het duurde tot uiteindelijk ook 1998 voor er werd begonnen met de herinrichting van het parkje. Zo werd de speelplaats vernieuwd, het buurthuis gerenoveerd en werden ligweiden aangelegd. Het transformatorhuis, het zogenaamde Trafohuis dat sinds 1928 in het parkje staat, werd opgeknapt en beschikbaar gesteld voor een kinderactiviteitencafé met binnenzandbak. Het kunstwerk dat sinds 2002 op de plek staat waar de Schliemannstrasse het parkje kruist, moet benadrukken dat dit een plek voor iedereen is. Het windmobiel staat symbool voor een dorpsgemeenschap. Net zoals een boom op een dorpsplein moet dit een ontmoetingsplek voor buurtbewoners worden.