Wij vroegen ons af waar de naam Helmholtzplatz eigenlijk vandaan kwam, daarom zijn wij op onderzoek uitgegaan en kwamen wij er op uit dat het park vernoemd is naar Hermann von Helmholtz. Graag willen wij jullie vertellen over het leven van deze man:

Hermann Ludwig Ferdinand von Helmholtz werd geboren op 31 augustus in het jaar 1821 te Potsdam. Hij werd geboren als oudste van vier kinderen van de leraar Ferdinand Helmholtz en Caroline Penn, de dochter van een artillerieofficier. Zijn vader had filologie en filosofie gestudeerd maar had een slecht betaalde baan als leraar op een gymnasium aangenomen. Hij was een goede vriend van de filosoof Immanuel Hermann von Fichte.

Tijdens zijn jeugd raakte Helmholtz geïnteresseerd in exacte wetenschappen, maar zijn vader wilde dat hij medicijnen ging studeren omdat hij daar een studiebeurs voor kon krijgen. Vanuit deze studie schreef hij zijn eerste belangrijke wetenschappelijke prestatie, een natuurkundige verhandeling uit 1847 over het behoud van energie. Helmholtz had verschillende ontdekkingen gedaan toen hij de stofwisseling in spieren bestudeerde. Hij probeerde te bewijzen dat er bij spierbewegingen geen energie verloren gaat, omdat dit ook zou bewijzen dat er geen "levenskracht" nodig was om een spier in beweging te brengen. Daarmee zou hij de speculatieve traditie van de natuurfilosofie die op dat moment het leidende beginsel was in de Duitse fysiologie kunnen verwerpen.

In 1851 vond hij de ophthalmoscoop uit, een instrument waarmee men in het menselijk oog kan kijken. Helmholtz raakte in die tijd in toenemende mate geïnteresseerd in de fysiologie van de zintuigen. Zijn belangrijkste publicatie was het Handbuch der Physiologischen Optik. Gedurende de tweede helft van de negentiende eeuw was dit het standaardwerk op dit terrein. Het handboek beschreef door onderzoek onderbouwde theorieën over het waarnemen van ruimte en van kleuren.

Helmholtz werkte tientallen jaren aan diverse edities van zijn handboek. Hij werkte het boek regelmatig bij omdat hij een diepgaand meningsverschil had met Ewald Hering die over het zien van kleuren en ruimte tegengestelde opvattingen koesterde. Deze discussie verdeelde het terrein van de fysiologie gedurende de tweede helft van de negentiende eeuw in twee delen.

In 1863 publiceerde Helmholtz een boek getiteld Die Lehre von den Tonempfindungen als physiologische Grundlage für die Theorie der Musik, waaruit nogmaals zijn interesse in de natuurkunde van de perceptie bleek. Dit boek had tot in de twintigste eeuw invloed op musicologen. Helmholtz vond de Helmholtzresonator uit om de hoogte van de verschillende tonen te kunnen laten zien. De zintuigfysiologie van Helmholtz vormde de basis van het werk van zijn student Wilhelm Wundt die wordt beschouwd als de grondlegger van de experimentele psychologie. Wundt omschreef zijn onderzoek wat explicieter dan Helmholtz als een vorm van op onderzoek gebaseerde psychologie, en als het bestuderen van de geest als iets afzonderlijks. Helmholtz had bij het aantonen van het ongelijk van de van de speculatieve vroeg-negentiende traditie van de natuurfilosofie steeds het belang van het materialisme benadrukt, en richtte zich meer op de eenheid van lichaam en geest.

In 1871 verhuisde Helmholtz van Bonn naar Berlijn om hoogleraar in de natuurkunde te worden. Hij raakte geïnteresseerd in elektromagnetisme. Zelf leverde hij geen belangrijke bijdrage, maar zijn student Heinrich Rudolf Hertz werd beroemd toen deze als eerste het bestaan van elektromagnetische straling demonstreerde. Helmholtz had het bestaan van elektromagnetische straling voorspeld uit de wetten van Maxwell, en de golfvergelijking draagt nu zijn naam. In 1883 werd hij door Wilhelm I van Duitsland in de adelstand verheven. Een grote Duitse gemeenschap van vijftien onderzoeksinstituten, de Helmholtz Association is naar hem genoemd.

Helmholtz schreef over tal van onderwerpen, variërend van de leeftijd van de Aarde tot de oorsprong van het planetenstelsel Hij leverde ook belangrijke bijdragen tot de veldentheorie, welke noodzakelijk was voor het werk van Maxwell ed. en tot de (klassieke) thermodynamica.

Hermann von Helmholtz overleed op 73-jarige leeftijd (in 1894) te Berlijn.

Om een beetje onze eigen mening over Helmholtzplatz weer te geven voor jullie, hebben wij onszelf een aantal vragen gesteld;

1) Wat was je eerste indruk van Helmholtzplatz?

Moniek:
Mijn eerste indruk van Helmholtzplatz was heel erg goed. Sowieso omdat ik toen we het zagen heel erg blij was dat we het in één keer gevonden hadden, was ik een beetje opgetogen.
Ik vond het parkje er op het eerste gezicht erg knus en gezellig uitzien. Ik denk dat dit ook kwam doordat het (eindelijk) mooi weer was geworden in Berlijn. Met mooi weer ziet alles er een beetje beter uit natuurlijk, maar Helmholtzplatz straalde gewoon iets uit van gezelligheid. Het was een mooi onderhouden en groen bebost parkje. Er zaten hier en daar wat mensen op bankjes en dit maakte dat alles wat ik zag me erg aansprak.

Marlon:
Toen we erachter kwamen dat we naar Helmholtzplatz moesten zijn we op de kaart gaan zoeken waar het lag. Na lang zoeken bleek het heel vlak bij ons hotel te zijn. We hoefden maar twee stations verder te reizen. Na daarna nog een stukje te hebben gelopen kwamen we aan op onze bestemming. Het bordje Helmholtzplatz stond recht voor ons en daar waren we dan. In eerste instantie dacht ik bij mezelf: Is dat alles? Het was namelijk erg rustig en er leek niet veel te beleven. Na een stukje verder gelopen te hebben kwamen we de eerste alcoholisten tegen. Ik kan me nog herinneren dat ik niet wist of we dichtbij ze moesten komen, maar we zagen ongeveer 10 meter verder een moeder met een kind spelen en er leek niks aan de hand te zijn. Is dit normaal hier? Ja, dus! Toen we weer terug moesten was mijn mening wel iets veranderd. Volgens de mensen was Helmholtzplatz juist heel hip en drukbezocht. Ik denk dat wij gewoon de verkeerde dag langskwamen en op een verkeerd tijdstip. In de zomer zou het er veel gezelliger zijn. Gebaseerd op mijn eerste indruk had ik nooit verwacht dat Helmholtzplatz juist heel veel jonge mensen kent. Al is Helmholtzplatz misschien nog niet eens zo fantastisch. Het is meer de hele wijk als geheel. Die hebben wij ook niet helemaal bezocht, want dat zou tijdsverspilling zijn. We moesten ten slotte alles te weten komen over Helmholtzplatz.


2) Zou je mensen aanraden om naar Helmholtzplatz te gaan?

Moniek:
Ik zou sommige mensen denk ik wel aanraden om naar Helmholtzplatz te gaan, het is een leuk plekje om gezellig met wat meerdere mensen heen te gaan. Ik denk alleen dat het voor iemand uit Nederland niet heel erg interessant is om als hij/zij in Berlijn is naar Helmholtzplatz te gaan. Het parkje is niet zo heel bijzonder als je er verder de achtergrond niet van kent. Het is voor iemand die langer in Berlijn is misschien wel leuk om naar Helmholtzplatz te gaan. Als je wat langer in Berlijn bent, langer dan zoals wij drie dagen, dan heb je genoeg tijd om alle bekende gebouwen ed. van Berlijn te bezichtigen en dan zou je als extraatje ook nog even langs dingen zoals Helmholtzplatz kunnen gaan. Ik zou persoonlijk als ik zo kort zou gaan en ik wist van te voren wat ik aan zou treffen bij Helmholtzplatz er niet naar toe gaan.

Marlon:
Dat ligt eraan met welk doel je Berlijn bezoekt. Het uitgaansleven zou er erg leuk moeten zijn. Hier heb ik zelf niet over kunnen oordelen, maar wil je dus gezellig een kroegentocht doen dan zou je hier aan het juiste adres zijn, maar wil je echt cultuur snuiven dan zou ik toch eerder naar de binnenstad van Berlijn gaan, want daar vind je de mooie gebouwen, zoals Reichstag of Checkpoint Charlie. Als je met kleine kinderen bent zou ik juist wel weer aanraden om hier heen te gaan, want er zijn veel kinderspeelplaatsen en leuke kinderwinkeltjes. Als je zelf al in Berlijn woont, zou het misschien leuk voor diegene zijn om eens een keer een avondje te stappen in de wijk, want er zijn genoeg barren te vinden.


3) Wat zou je er van vinden om bij Helmholtzplatz te wonen?

Moniek:
Om bij Helmholtzplatz te wonen zou mij op zich nog best leuk lijken, het lijkt me een vredige, gezellige plek waar veel mensen wonen en het altijd gezellig is. Maar, het zou mij vooral leuk lijken als ik ook echt een Duitse was. Ik denk dat je als je echt van Duitse afkomst bent meer een band zult voelen met de mensen die om je heen wonen. Het is wel een echte rustige wijk, een beetje zoals ik me een traditionele Duitse wijk voorstel. Met een park in het centrum en daar omheen kleine winkeltjes met veel appartementjes. Het lijkt me erg gezellig om daar tussen die mensen te wonen, want ook zoals wij zelf konden zien kwamen er mensen van alle leeftijden en alle soorten, dus sowieso vast wel een groep waar ik zelf tussen zou passen. Misschien zou het wat zijn voor iemand van mijn leeftijd (of misschien iets ouder), maar dan voor in zijn/haar studententijd.

Marlon:
Dat zou ik niet leuk vinden, maar dat komt meer door het feit dat ik niet in Duitsland zou willen wonen. Ik zit prima hier in Nederland en heb niet de behoefte om naar Duitsland te verhuizen. Als er zo’n soort wijk als Helmholtzplatz in Nederland zou zijn, dan zou ik het positiever bekijken. Ik vond persoonlijk de mensen die in de winkeltjes eromheen werkten niet erg vriendelijk. Ik houd meer van het nuchtere Nederland waar de meeste mensen je gewoon groeten als je een winkel binnenloopt. Helmholtzplatz is eerder een ideale plaats voor jonge ouders, want je kan hier veel met je kinderen doen, maar je kunt ook nog de leuke dingen voor jezelf doen, want het richt zich toch vooral op jonge mensen. Als je wat ouder bent, ik zal geen leeftijd noemen, dan is Helmholtzplatz misschien wel wat te trendy.

4) Zou je nog eens een bezoekje willen brengen aan Helmholtzplatz?

Moniek:
Ik zou denk ik nog best eens een keertje terug willen naar Helmholtzplatz. Ik vond het toen best een leuk parkje en een leuke omgeving. Het rare was toen alleen dat we natuurlijk nog niets wisten over het gebied waar we waren want we hadden de dag ervoor pas gehoord waar we heen zouden gaan en we hadden maar een heel klein beetje informatie gekregen. Nu achteraf hebben we heel erg veel informatie gezocht voor ons profielwerkstuk en ben ik een heleboel meer te weten gekomen over Helmholtzplatz. Als ik nu terug zou gaan zou ik dus veel meer weten dan wat ik toen wist en daar door lijkt het me wel erg leuk om nog een keertje terug te gaan. Het leukst lijkt me dan om te gaan met iemand die niets van Helmholtzplatz weet, zodat ik het een en ander over de plaats en over de omgeving kan vertellen.

Marlon:
Ja en nee. Mocht ik ooit nog eens een bezoekje aan Berlijn brengen, dan zou ik het erg leuk vinden om nog eens een kijkje te nemen op het plein. Ik zou echter niet speciaal voor Helmholtzplatz naar Berlijn gaan, want heel veel bijzonders was het ook weer niet. Ik zou het wel grappig vinden om het plein te bezoeken als er een markt is of in de volle zomer, want ik lees overal dat het in de zomer veel drukker is. Bij ons was het een vrij koude dag en waren er helaas niet heel veel mensen te vinden. Alleen wat kinderen en een groepje alcoholisten. Hierdoor konden we dus niet aan heel veel mensen vragen stellen, maar de mensen die er waren vond ik erg vriendelijk. Ook zou ik, mocht ik weer eens gaan, meer winkeltjes willen bezoeken. Afgelopen keer waren we alleen specifiek op zoek naar informatie over het plein, maar als ik weer een keer zou gaan wil ik gewoon op mijn gemak de wijk bekijken en kleren kopen, want daar hebben wij niet veel aandacht aan besteed. Ik las dat er veel trendy winkeltjes te vinden zouden zijn en die hebben we dus niet bezocht, helaas. Al met al zou ik dus graag nog een bezoekje aan Helmholtzplatz willen brengen!

5) Ben je tevreden met de plaats die jullie is toebedeeld?

Moniek:
Ik ben eigenlijk wel tevreden met de plaats die ons is toebedeeld. Nadat ik het voor de eerste keer hoorde en op het beschrijvingspapier las, dacht ik dat het echt een verschrikkelijk stomme plek zou zijn, maar niets bleek minder waar. Ons plekje was een leuke plek. We hoefden maar een heel klein stukje met de metro en hadden het ook zo gevonden! Ik heb nu samen met Marlon natuurlijk allerlei informatie opgezocht over Helmholtzplatz en achteraf blijkt dat het, in mijn ogen, een best interessante plek is. Het enige nadeel vind ik dat er over Helmholtzplatz zelf erg weinig informatie te vinden was, dit maakt het wel moeilijk om er zoveel over te moeten vertellen. Maar de plek zelf viel me helemaal niets tegen!

Marlon:
Ja. Het fijne was dat het erg dichtbij ons hotel was, dus we hoefden niet stad en land af om er te komen. Sommige tweetallen moesten helemaal aan de andere kant van Berlijn zijn, maar wij hadden geluk. Het is wel jammer dat er eigenlijk niet heel veel informatie over Helmholtzplatz bekend is. De opdracht was een blog te vullen met 10 a4’tjes, maar dit bleek achteraf toch lastiger te zijn dan gedacht. Zoveel is er niet over één plaats te vertellen! Helmholtzplatz is onder de Duitsers wel een bekende plek, maar de meeste Nederlanders hebben er waarschijnlijk niet veel over gehoord. Zo ook wij. We zijn er echter wel echt heel veel over te weten gekomen. Voor we naar Berlijn gingen had ik er nog nooit van gehoord, maar nu weet ik er het een en ander van.

Elk tweetal moest een film kijken die te maken had met de plaats die je had bezocht. Voor ons werd de film ‘Sommer Vorm Balkon’ uitgekozen.


De film gaat over twee vriendinnen, Nike en Katrin. Nike werkt in een verzorgingstehuis. Ze is alleenstaand, maar dan papt zij aan met een heel erg lelijke vrachtwagenchauffeur genaamd Ronald (of Roland), die ze blijkbaar erg charmant vindt. Het begint als een onschuldige flirt, maar uiteindelijk komt hij vaak bij haar over de vloer. Later blijkt dat hij een vrouw heeft en vier kinderen. Toch weerhoudt dit haar er niet van om met hem om te blijven gaan. Katrin heeft een zoontje, genaamd Max. Zij woont in hetzelfde gebouw als Nike. Katrin doet er alles aan om een baan te vinden, maar dit gaat erg moeilijk, omdat ze al 39,5 is. Het lijkt wel of alles haar tegen zit: Ze kan geen werk vinden en ze ziet Nike steeds minder. Het gevolg hiervan is dat ze aan de drank raakt. Ze kan haar zoontje minder goed verzorgen en dus gaat ze, na een avond waarop het uit de hand liep, afkicken. Eenmaal afgekickt komt de “vriend” van Nike bij haar langs. Ze praten wat en dan komt Nike ook. Dan zegt Ronald/Roland dat hij zich nog op de juiste manier heeft voorgesteld aan Katrin. Dus doet hij dit in combinatie met een volle smakkerd op de mond. Nike vindt dit zeker niet leuk. Nike gaat nadenken wat er allemaal is gebeurd en besluit Ronald/Roland te dumpen. Daarna gaat ze naar Katrin en verteld haar dat ze haar niet meer als vriendin wilt. Katrin raakt hier door gestrest en wilt weer gaan drinken, maar Tina houdt haar tegen. Tina verteld aan Nike dat Katrin weer wilde drinken. Hierdoor maakt Nike zich zorgen en maakt het weer goed om haar te helpen.

Wie zijn de hoofdpersonen?

Nicole 'Nike' Pawelsky

Nike is een blonde vrouw, die vriendinnen is met Katrin. Ze werkt als bejaardenverzorgster en is erg gehecht aan haar patiënten. Ze blijft er langer dan eigenlijk de bedoeling is. Ze is alleenstaand, maar wil graag een man. In een bar ontmoet zij Ronald/Roland. Ze vindt hem erg interessant en besluit hem uit te nodigen bij haar thuis. Al snel hebben zij een seksrelatie. Dan komt ze erachter via Tina dat hij een vrouw en kinderen heeft. Ook al zegt ze dat ze geen relatie met hem wilt of niks voor hem voelt, toch wordt ze er wel boos om. Als Katrin aan het afkicken is, verzorgt Nike Max.

Katrin Engel

Katrin is een brunette. Ze is 39,5 jaar en is werkeloos. Ze solliciteert naar heel veel baantjes, maar wordt vanwege haar leeftijd nergens aangenomen. Ze is gescheiden en zorgt alleen voor haar zoontje Max. Haar steun en toeverlaat is Nike. Daarom vindt zij het ook heel erg als Nike steeds meer met Ronald/Roland omgaat. Ze raakt in de stress door haar problemen en begint te drinken. Eén avond loopt het uit de hand en belandt ze in een ziekenhuis op de afdeling psychiatrie. Door deze gebeurtenis beseft ze dat ze te ver is gegaan en besluit ze af te kicken. Uiteindelijk om komt het weer goed met haar.

Max

Max is het zoontje van Katrin. Hij is rond de 12 jaar oud. Verliefde gevoelens spelen een rol in zijn leven. Hij doet er alles aan om indruk te maken op Charly. Maar hij heeft concurrentie: een vriend van hem is ook verliefd op haar. Helaas voor hem is Charly ook verliefd op die vriend.

Ronald/Roland

Ronald/Roland is een vrachtwagenchauffeur. Het vervelende is dat je er niet echt achter komt of hij nou Ronald of Roland heet. Nike denkt dat hij Roland heet, maar hij zegt zelf Ronald. Dan zegt de barvrouw weer dat ze het ook niet zeker weet hoe hij heet. Ronald/Roland is heel lelijk, maar toch weet hij meerdere vrouwen voor zich te winnen. Nike is niet de enige vrouw in zijn leven. Hij is ongelukkig getrouwd met één vrouw en houdt er nog twee vriendinnen op na. In totaal heeft hij vier kinderen. Hij is een vaste gast in de bar waar Nike en Katrin ook vaak komen.

Tina

Tina is een barvrouw. Ze werkt in de stamkroeg waar Nike, Katrin en Ronald veel te vinden zijn. Eerst heeft zij blond haar, later verft zij het zwart, omdat ze verandering wilt. Nike is bang dat Tina uit is op Ronald, maar Tina beweert van niet. Tina weet veel over Ronald en zij is onder andere degene die aan Nike verteld dat hij getrouwd is en kinderen heeft.

Wat zijn de locaties?

Belangrijke locaties in de film zijn: Flat, stamkroeg, ziekenhuis.

Flat

Een groot gedeelte van de film af speelt af in het huis van Nike en Katrin. In het begin van de film zitten ze samen op het balkon van Nike en zijn er eigenlijk nog weinig problemen. Ze drinken gezellig en maken telefoongrapjes. Ook op het balkon wordt Ronald buitengesloten door Nike, nadat hij heeft toegegeven dat hij een vrouw en kinderen heeft. Hij moet de hele nacht op het balkon slapen. De flat laat door zijn toestand zien dat de dames het qua geld niet breed hebben.

Stamkroeg

Dit is een kroeg vlakbij hun huis. Als Nike en Katrin hier samen zijn, zien zij Ronald staan. Ze herkennen hem omdat Ronald Katrin bijna had aangereden met zijn vrachtwagen. Voor de rest gebeuren er niet veel belangrijke gebeurtenissen in de stamkroeg, maar er zijn wel veel scènes opgenomen

Ziekenhuis

Hier belandt Katrin nadat ze zichzelf bijna in coma heeft gezopen. De dokters hebben haar onderzocht en zien dat haar lever erg is beschadigd door alle alcohol. Ze moet afkicken en volgt een 10-dagenprogramma op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis.

Wat heeft de film te maken met onze locatie?

De film begint met de twee vriendinnen die gezellig een wijntje drinken op het balkon van het gebouw waar Nike en Katrin wonen. Je kan de omgeving niet erg goed zien, want het is namelijk al donker. Wel zie je dat ze, als ze naar beneden kijken, op een apotheek neerkijken. Deze apotheek hebben wij gezien en we hebben er zelfs een bezoekje aan gebracht. Hierdoor herkenden wij meteen de locatie waar de film opgenomen is. Als je je verplaatst in hun, zouden ze recht op Helmholtzplatz uitkijken. Het is jammer dat Helmtholtplatz eigenlijk niks met de film te maken heeft. Het fungeert eigenlijk alleen als achtergrond en voegt niks aan het verhaal toe. Als de vriendinnen naar buiten lopen vanuit hun huis, herkenden we wel bepaalde plekjes, zoals al eerder genoemd de apotheek. Toen wij de apotheek binnen gingen, wilden we natuurlijk weten hoe het was voor de mensen in de apotheek om een cameracrew in de winkel te hebben. Helaas wilden ze niet meewerken en zei ze dat ze van niks wist. Alle mensen aan wie we vragen hadden gesteld wisten ons te vertellen dat de film er was opgenomen, maar dat het niet een bijzondere karakter in de film is. Wel is het een knusse buurt, dus misschien wilde de regisseur dat gevoel overbrengen aan het publiek.

Ook al is Helmholtzplatz niet zo’n heel groot park en is het niet echt bekend voor mensen die zoals wij uit Nederland komen, toch heeft het park nog een aardige geschiedenis:

In het vroegere zogenaamde Hobrecht plan uit 1862, die ging over de bouw van een windmolenpark op de plaats van Helmholtzplatz, droeg het park nog de naam: “D XII.”
Hier is verder niet zoveel informatie over beschikbaar, vandaar dat we een sprongetje in de tijd gaan maken naar het jaar 1885. In dit jaar werd in het Helmholtzgebied de oude steenfabriek platgegooid en werden er mooie nieuwe woonhuizen gebouwd. Delen van oude restanten van de fabriek bleven nog lang in het gebied liggen, maar de omwonenden waren het hier niet mee eens en na veel protest werden de restanten verwijderd van de plek.
Op 4 augustus 1897 kreeg het park dan eindelijk zijn huidige naam; Helmholtzplatz. Naar de Duitse medicus en natuurkundige Hermann von Helmholtz (1821-1894). Vanaf het jaar 1898 maakte het park al veranderingen door, er kwamen steeds meer dingen om te doen, er kwamen dingen zoals winkels ed.
Een hele tijd later, waarin er rondom Helmholtzplatz niet zoveel gebeurde, werd er in 1928 in het Oosten van het park een elektriciteitshuisje gebouwd, deze werd gebouwd zodat er in het gebied altijd stroom was, het werd als het ware een schakel voor het hele gebied. Bij dit huisje werd een zithoek met een afdak gebouwd waar mensen bij elkaar konden komen, dit was ook weer goed voor de eensgezindheid en de ontmoetingen tussen bewoners.

Enige tijd later brak de Tweede Wereldoorlog uit. Nadat deze afgelopen was, bleken er grote delen van Helmholtzplatz vernietigd te zijn door de oorlog. Helmholtzplatz werd nu weer opgebouwd, maar nu met een leuk stadspleintje, een speeltuin voor kinderen en een grasveld met meerdere zitplaatsen. Ook werd er een muur gebouwd om het elektriciteitshuisje, dit uit veiligheid. Dit alles was voor de omwonenden een positieve verandering, zij hadden nu meer ruimte om buiten te komen, ook voor hun kinderen.
Een poosje later, in het jaar 1976, werd er op het plein een openbare instelling gebouwd met daarbij een speelplaats voor kinderen. Hier konden ouders komen samen met hun kinderen voor een beetje rust en gezelligheid. In het jaar 1983 werd een groter deel van het plein afgesloten, dit was om het plein als centrale tuin te gebruiken voor de wijk Prenzlauer Berg.

Nadat de Berlijnse muur in 1989 was gevallen, kwamen er veel nieuwe ideeën over de inrichting en functie van het park. In de jaren negentig werd de Helmholtzbuurt door de Berlijnse Senaat aangewezen als saneringsgebied en dit is nu nog goed te zien. De verandering die de buurt doormaakte zijn erg duidelijk, De gevels van de huizen in de straten die de Helmholtzplatz omringen, zijn gladgestuct, voorzien van balkons en geverfd in alle kleuren van de regenboog. Het duurde wel een poosje voordat er genoeg geld was om al deze verbouwingen waar te maken, maar na een aantal jaar was er uiteindelijk genoeg geld om de verbouwingen te beginnen. Helaas keerde lang niet elke bewoner terug naar zijn opgeknapte huis, dit mede door de verhoogde huurprijzen. Het laatste huis was nog in de oude staat was, was het huis waar de film Sommer Vorm Balkon opgenomen is, het hoekhuis op de Duncker-/Raumstrasse, de maker van de film heeft de verbouwing van het huis nog net lang genoeg uit kunnen stellen voor zijn film.
Met de sanering van de buurt, werd ook Helmholtzplatz zelf helemaal veranderd en verbouwd. Vanaf het begin van de jaren negentig werden plannen ontwikkeld voor een nieuwe inrichting van de plek. Politici, buurtbewoners, sociaal werkers, scholen en kinderdagverblijven hadden allemaal ideeën over hoe het Helmholtzplatz eruit zou moeten zien. Het duurde tot uiteindelijk ook 1998 voor er werd begonnen met de herinrichting van het parkje. Zo werd de speelplaats vernieuwd, het buurthuis gerenoveerd en werden ligweiden aangelegd. Het transformatorhuis, het zogenaamde Trafohuis dat sinds 1928 in het parkje staat, werd opgeknapt en beschikbaar gesteld voor een kinderactiviteitencafé met binnenzandbak. Het kunstwerk dat sinds 2002 op de plek staat waar de Schliemannstrasse het parkje kruist, moet benadrukken dat dit een plek voor iedereen is. Het windmobiel staat symbool voor een dorpsgemeenschap. Net zoals een boom op een dorpsplein moet dit een ontmoetingsplek voor buurtbewoners worden.

Zoals eerder gezegd komen er van elke leeftijd mensen naar Helmholtzplatz. Tijdens de herinrichting van Helmholtzplatz waren er vooral veel daklozen te vinden. Zij voelden zich er erg thuis en waren daarom ook niet blij toen zij als het ware werden weggejaagd toen de herinrichting voltooid was. Daarom gingen zij protesteren en bleven ze komen.



Vandaag de dag zitten zij er nog steeds. Het viel ons op hoe groot de tegenstelling is op Helmholtzplatz. Iedereen hoort erbij, al lijken de mensen niet veel met elkaar gemeen te hebben. In de speeltuin zie je veel kinderen met ouders er omheen en rondom het buurthuis zie je veel mensen gezellig met elkaar kletsen. Het kwam op ons over als een gezellige hangplek. We hebben veel mensen vragen gesteld over Helmholtzplatz en o.a. over wie er komen. Het antwoord was eigenlijk niet anders dan we verwacht hadden: Veel junkies, maar ook veel kinderen. Als je het hoort lijkt het een rare combinatie, maar het lijkt de mensen zelf niet te storen. En wie zijn wij om te bepalen welke mensen wel en welke mensen niet samen kunnen leven? Het is, naar onze mening, zelfs erg verfrissend om te zien hoe die verschillende types op het plein rondhangen zonder elkaar lastig te vallen en gewoon elkaars ding te laten doen. De mensen waren heel erg vriendelijk. We moesten natuurlijk aan de mensen ter plekke vragen stellen en om eerlijk te zijn was dit op het begin best eng, aangezien we zelf Duits moesten gaan praten. Maar de angst was voor niets, want de mensen waren uitzonderlijk vriendelijk en de meeste vonden het zelfs niet erg om op de camera te reageren. Natuurlijk wilde niet iedereen op camera reageren, maar als de camera uit bleef hadden ze ons genoeg te vertellen.

Ook wonen er gewone mensen rondom Helmholtzplatz en zijn er kleine winkeltjes. Zo zijn we een supermarkt, een bar en een apotheek in geweest. Hier waren de mensen iets minder vriendelijk. Zo groette de jongen bij de supermarkt ons niet, de vrouw in de bar wilden geen engels tegen ons praten en de vrouw in de apotheek deed net alsof ze niet wist dat de apotheek waar zij in werkt ook in de film 'Sommer von Balkon' voorkomt, terwijl een aardige vrouw die op het plein met haar kind rondliep ons vertelde dat de mensen die daar werken er al heel lang werken en dat zij ons veel te vertellen zou hebben, maar dit bleek dus niet waar te zijn.


Drie vrouwen van het buurthuis die ons het een en ander over Helmholtzplatz hebben verteld.

Helmholtzplatz is een rustig, rechthoekig parkje in de wijk Prenzlauer Berg. Het grenst aan een woonkwartier, genaamd Helmholtzkiez. Het is er vooral met mooi weer erg druk. Helmholtzplatz is eigenlijk een vat vol tegenstellingen. Aan de ene kant kom je er allemaal spelende kinderen van basisscholen tegen en aan de andere kant hangen er veel mensen rond die bezig zijn met bier drinken en drugs gebruiken. Er zijn veel gelegenheden voor kinderen om zich te vermaken. Er is zelfs een kinderopvang midden op het Helmholtzplatz. Rondom het plein bevinden zich vele cafeetjes, barren en kleine winkels. Hoewel het qua faciliteiten zich vooral op kinderen richt, valt naar onze eigen ervaring je het aantal lege blikjes bier op de grond meteen op.

Prenzlauer Berg is een erg hippe wijk. Vooral de straten rondom Helmholtzplatz zijn erg leuk. Er bevinden zich kleine kledingzaakjes, maar ook veel gezellige barretjes waar wij zelf ook een heerlijk drankje gedronken hebben. Een andere aangetipte plek is de Dunckerstrasse.

Helmholtzplatz is eigenlijk maar een klein deel van de hippe wijk. Prenzlauer Berg ligt ten noorden van het oude stadscentrum van Berlijn voor de val van de muur. Na de verbouwing werd het een wijk waar veel jonge ontwerpers hun ei kwijt konden. Daarom zijn er nu veel straten te vinden, waar het vaak drukbezocht is. Niet alleen kun je er leuke cafeetjes en winkels vinden. Nee, ook vind je veel kunst in Prenzlauer Berg. De wijk is vooral populair geworden, doordat het een van de mooiste wijken van berlijn is en omdat centraal is. Ook in de winkels zijn het veel trendy jonge ontwerpers die kleren verkopen in streetstyle. Een bekend feit is dat er veel jonge ouders rondlopen met kleine kinderen. Daarom is Helmholtzplatz een ideale plek voor jonge ouders, want deze speelplaats is een perfecte ontmoetingsplek voor de kinderen. Het valt op dat er veel jonge mensen wonen in vergelijking met andere wijken in Berlijn. Het is vooral erg goedkoop. Daarom wonen er ook veel jonge mensen uit het buitenland die studeren in hartje Berlijn. Toen wij een hip barretje inliepen om een drankje te proeven, kwamen ook wij tot de conclusie dat het niet duur is en al helemaal niet in vergelijking met Nederland.
Een ander typisch ding voor Helmholtzplatz, maar ook voor Kollwitzplatz, is dat er wekelijks een markt is.